เด็กน้อยหน้าร้านเกี้ยมอี๋

คนเรานี่ ลึกๆแล้วไม่ค่อยเปลี่ยนนะคะ อืม พูดโดยทั่วไปอาจไม่ถูก อาจเป็นตัวฉันนี่แหละค่ะ ที่ไม่ค่อยเปลี่ยน

ตอนเด็กๆอายุประมาณ 4-5 ขวบ ฉันก็จำไม่ค่อยได้ แต่ก็เป็นเพียงไม่กี่เหตุการณ์ที่จำได้ถึงวันนี้ คือ มีวันหนึ่งพ่อฉันมีธุระต้องไปแถวเสาชิงช้า แล้วเลยไปกันทั้งครอบครัว ซึ่งช่วงเวลาที่ไปคือช่วง 6 โมงเย็นเป็นต้นไป ธุระของพ่อเสร็จประมาณ 2-3 ทุ่ม แม่คงกลัวว่าพวกเราจะหิว เลยพาเดินไปสั่งเกี้ยมอี๋ (ซึ่งเป็นเส้นที่ไม่ค่อยจะฮิตเลย^^) ฉันก็เดินตามไปติดๆ แม่สั่งแล้วก็ฝากพี่สาวให้ดูแลฉัน ส่วนแม่ก็ไปต้อนพี่ๆคนอื่นไม่ให้แตกกลุ่มกัน ชามแรกที่ทำ แม่ค้าก็ยื่นให้คนอื่น ชามที่สอง แม่ค้าก็ยื่นให้คนอื่น อีก ฉันโมโหมาก ว่าทำงี้ได้ไง แม่สั่งไว้แล้วนี่ ฉันเลยดิ้นๆโวยวาย หน้ารถเข็นนั่นเอง ว่าทำไมไม่ให้ฉัน แม่ก็เลยเดินเข้ามา ปลอบว่า ต้องต่อคิวนะลูก ฉันไม่เข้าใจคิวคืออะไร เพราะตอนมาสั่ง ไม่เห็นมีใครยืนหน้ารถเข็นเลย ความทรงจำของฉันก็จำได้แค่นี้ เหมือนรูดม่านปิดเหตุการณ์นั้นไป

อ่านเพิ่มเติม “เด็กน้อยหน้าร้านเกี้ยมอี๋”