เป็นอะไรก็เป็นด้วยกัน

ฉันเป็นคนกลัวตายมาก ตั้งแต่เด็กแล้ว

มีครั้งหนึ่งตอนป. 1 มีการฉีดวัคซีนป้องกันอหิวาต์ (อ่านแล้วคงรู้ว่ายุคโบราณมากกก) พอฉีดเสร็จก็มานั่งเรียนต่อ ฉันก็เรียนไปเอามือมาลูบต้นแขนที่ฉีดวัคซีนไป (ไม่รู้จะลูบเพื่อ….) มันตึงๆปวดๆนิดๆ ครูคงเห็น เลยพูดหน้าชั้นเรียนแบบรวมๆว่า นักเรียนอย่าเอามือไปจับ หรือไปลูบบริเวณที่ฉีดยานะ เดี๋ยวจะติดเชื้อ ในใจฉันแปลอัตโนมัติทันทีว่า ติดเชื้อ=ตาย ฉันหน้าซีดแล้วก็คิดว่าเอาวะ เราต้องหาเพื่อนตายด้วยกันให้ได้ ฉันจะไม่ยอมตายคนเดียว หรือเป็นอะไรไปคนเดียวเด็ดขาด

ฉันก็เลยคิดวิธีสดๆร้อนๆขึ้นมา คือลุกขึ้นเอื้อมตัวไปข้างหน้าไปตบแขนตรงรอยฉีดวัคซีนของเพื่อนผู้ชายข้างหน้า เพื่อนผู้ซึ่งไม่รู้อิโหน่ อิเหน่อะไร ร้องโวยวายว่า ตีผมทำไมเนี่ย ฉันทำหน้าเฉยๆไม่รู้ไม่ชี้ แล้วบอก โทษที แล้วทำเฉยๆ เพื่อนคงปวดต้นแขนมากแต่ด้วยความที่ไม่ใช่คนขี้ฟ้อง (ฉันวิเคราะห์แล้ว เลยเลือกเพื่อนคนนี้^^) ก็เลยไม่ฟ้องครู ฉันเลยรอดตัว แต่สบายใจขึ้นมากว่า ถ้าฉันเป็นอะไรไป ไม่เหงาแน่ มีเพื่อนแน่นอน 555

เรื่องนี้เขียนเพื่อเป็นบันทึกความทรงจำไว้เตือนตัวเองว่า อยาไปเอานิยายอะไรกับเด็ก โลกแห่งการคิดเอาเองมีสูงปรี๊ด 555