ปลาปีนต้นไม้

ชีวิตการทำงานของฉันที่ผ่านมา ตั้งแต่ตอนเรียนจบฉันก็เรียกได้ว่าทำงานไปตามสเต็ป งานไหนพอทำได้ เงินพอสมควรก็ทำ เบื่องานก็หางานใหม่ ทำแบบนี้มาเรื่อยๆ จนมีวันหนึ่งอยู่ดีๆฉันก็รู้สึกว่า ฉันไม่เหมาะกับงาน หรืองานไม่เหมาะกับฉัน แล้วภาพปลาที่พยายามกระเสือกกระสนปีนต้นไม้ก็ผุดขึ้นในหัว ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆว่าฉันทำอะไรอยู่เนี่ย นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันรัก ฉันชอบ หรือถนัดหรืออยากทำสักหน่อย เหมือนปลาแม้พยายามอยากปีนต้นไม้ มันคงไม่สามารถปีนได้ดี ได้เร็วเหมือนลิงได้ แต่ถ้าอยู่ในน้ำฉันว่าฉันเก่งกว่าลิง และว่ายได้ดีกว่าแน่นอน แถมว่ายได้ทั้งวันทั้งคืน ฉันเอาเรื่องนี้ไปคุยกับพี่สาว พี่ฉันก็หัวเราะ แต่ต่อมาประมาณ 3-4 เดือน พี่ฉันบอกว่ามันมีหนังสือที่ชื่อนี้จริงๆนะ โห ไม่น่าเชื่อ เพราะฉันรู้สึกแบบนี้จริงๆ โดยไม่เคยได้ยินหนังสือหรือประโยคนี้เลย แต่เป็นความรู้สึกจากก้นบึ้งของใจของฉันจริงๆ

เอาจริงๆแล้วฉันว่า ถ้าฉันมีโอกาสแนะนำเด็กๆ ฉันอยากจะบอกว่าเมื่อเรายังเด็ก หรือเพิ่งเริ่มทำงาน ให้พยายามหาประสบการณ์ชีวิตให้มากที่สุด(ไม่ใช่อบายมุขล่ะ) เพื่อเรียนรู้ให้หลากหลาย แล้วเราจะได้รู้ว่าเราอยากทำงาน หรือมีความรัก ความชอบ ความถนัดด้านไหน และเมื่อค้นพบแล้วให้ฝึกฝน จนชำนาญ ให้มีความเชี่ยวชาญ ให้โดดเด่นไปเลย แล้วทำงานในสายนั้น และพัฒนาให้ยิ่งๆขึ้นไปเลย แล้วก็จะเหมือนได้โบนัสตลอดชีวิต เพราะช่วงเวลาของการทำงานก็คือช่วงแห่งความสุขนั่นเอง วันละตั้ง 8-10 ชั่วโมง (แค่คิดก็ฟินแล้ว)

(แอบกระซิบเบาๆ ลึกๆฉันอยากเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ค่ะ แต่ฉันเรียนมาในสายแสนจะวิทยาศาสตร์มากๆเลยล่ะค่ะ)