เพาะเมล็ดพันธ์ุที่ดีให้เติบโต

เพาะปลูก ให้อาหาร ดูแลเมล็ดพันธ์ที่ดีให้เติบโต และไม่ให้อาหารวัชพืชในใจเรา

ฉันเป็นคนชอบขึ้นรถเมล์มากค่ะเวลาไปไหนเสาร์ อาทิตย์ ฉันว่ามันทำให้ฉันได้เจอผู้คนหลากหลายสนุกดี มีครั้งหนึ่งฉันเจอกระเป๋ารถเมล์คนหนึ่ง เวลาเจออะไรระหว่างทางที่รถเมล์ผ่าน แกจะพูดบ่นกับคนขับ โดยสามารถแปลงสารเป็นในแง่ลบหมดได้ทุกเรื่อง ฉันถึงกับทึ่ง โอโห ด่าได้ทุกเรื่องจริงจังอะไรขนาดนั้น โลกนี้ดูเหมือนไม่มีอะไรดีเลย

และในบางครั้งฉันก็ไปเจอกระเป๋ารถเมล์นางฟ้า พูดเพราะมากและขอบคุณผู้โดยสารทุกครั้งที่รับค่าตั๋ว และคอยช่วยคนชราหรือเด็กในการก้าวขึ้น ก้าวลง ถึงขนาดลงไปช่วยประคองหรือหิ้วของจากฟุตบาทตอนขึ้นรถ และช่วยประคองหรือช่วยหิ้วของตอนขาลง ฉันมองด้วยความปลื้มปริ่ม แค่เห็นคนทำดีต่อกัน ฉันว่ามันน่าซาบซึ้งใจมาก ความเอิ้ออาทรต่อกันในโลกนี้มันลดน้อยลงทุกที ตอนฉันเด็กๆฉันเห็นภาพนี้เป็นธรรมดา แต่พอเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ น้ำใจที่เคยเห็นจนชิน มันชักหายากเข้าทุกที พอมีโอกาสได้เห็นมันเลยอดดีใจไม่ได้ ที่โลกนี้ยังมีน้ำใจอาทรต่อกัน

จริงๆในคนหนึ่งคน มันมีทั้งเมล็ดพันธ์ด้านดี และไม่ดีอยู่ในตัว ถ้าเราฝึกฝนด้านใดจนเคยชินมาก มันจะกลายเป็นนิสัยเรา แล้วนิสัยเราจะเฉออกจากเดิมไปมากเมื่อเวลาผ่านไป เหมือนหนังสือหลายๆเล่มที่เขียนไว้ คือค่อยเปลียนแปลงทีละ 1% สุดท้ายมันจะกลายเป็นสิ่งใหม่ไปเลย เหมือนเวลาเราเดินทางจากทิศตะวันตก ไปตะวันออก สมมติว่าเราเดินเฉแค่ 1 องศาตั้งแต่ตอนเริ่มต้นเดินทาง แล้วตามทิศนั้นไปเรื่อยๆ เมื่อระยะทางมากขึ้นปลายทางที่เราเดินนั้นมันไม่ใช่ทิศตะวันออกแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเดินเฉเพิ่มขึ้นอีกวันละ 1 องศา อันนั้นจะยิ่งเปลี่ยนแปลงอย่างมากมายมหาศาลขึ้นไปอีก

ขอเมาท์ตัวเองและเพื่อนหน่อยค่ะ (อิอิ) คือตอนเรียนจบกันมาเรายังแบ๊วๆกันอยู่ใช่ไหมคะ พอตอนรียูเนียน เจอกันนี่ บางคนเราว่าใกล้เคียงเดิม แต่บางคนนิสัยใจคอ การพูดการจาเปลี่ยนไปมาก (ไม่ต้องพูดถึงหน้าตาที่มีริ้วรอยมากขึ้นนะคะ แสลงใจ คิคิ) บางคนเดิมเราไม่ค่อยสนิท แต่พอมาคุยกัน อ่าว คอเดียวกันคุยสนุกไปอีก แต่บางคนเคยคุยสนิทกันพอมาเจอกัน คุยแปบๆไม่อยากคุยต่อ มันรู้สึกคุยกันคนละภาษาไปซะแล้ว ตัวฉันเองก็เปลี่ยนไปมากค่ะ ฉันตลกน้อยลง ซีเรียสมากขึ้น เมื่อเวลาผ่านไปๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองห่างไกลจากความใสๆตอนเด็กเหลือเกิน ฉันมีความสุขยากขึ้น แต่ก่อนอะไรนิดอะไรหน่อยก็มีความสุข หัวเราะง่าย เพราะฉันไม่ได้กลับมาดูตัวเอง มาไตร่ตรองทบทวนตัวเอง ฉันเลยไถลออกไปไกล (และส่วนมากพาลงต่ำ หมายถึงนิสัยนะคะ ไม่ใช่ส่วนสูง แหะ) ตอนนี้เจอครูบาอาจารย์มากระตุกให้บ้าง เลยตกใจและสะท้อนใจตัวเองเหมือนกันค่ะ แต่ก็จะพยายามทวนน้ำ สร้างนิสัยดีๆให้งอกงามขึ้น ไม่ปล่อยให้นิสัยเสียเติบโตในใจได้ค่ะ

เพราะฉะนั้น เราต้องคอยประเมินตัวเราไปเรื่อยๆทุกๆวันว่าสิ่งที่เราทำมันกำลังค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี หรือ ไปในทิศทางของเป้าหมายของเราหรือไม่ อย่าเป็นเหมือนฉันเลยค่ะ (กว่าฉันจะรู้ ก็นานนนนน)