เด็กน้อยหน้าร้านเกี้ยมอี๋

คนเรานี่ ลึกๆแล้วไม่ค่อยเปลี่ยนนะคะ อืม พูดโดยทั่วไปอาจไม่ถูก อาจเป็นตัวฉันนี่แหละค่ะ ที่ไม่ค่อยเปลี่ยน

ตอนเด็กๆอายุประมาณ 4-5 ขวบ ฉันก็จำไม่ค่อยได้ แต่ก็เป็นเพียงไม่กี่เหตุการณ์ที่จำได้ถึงวันนี้ คือ มีวันหนึ่งพ่อฉันมีธุระต้องไปแถวเสาชิงช้า แล้วเลยไปกันทั้งครอบครัว ซึ่งช่วงเวลาที่ไปคือช่วง 6 โมงเย็นเป็นต้นไป ธุระของพ่อเสร็จประมาณ 2-3 ทุ่ม แม่คงกลัวว่าพวกเราจะหิว เลยพาเดินไปสั่งเกี้ยมอี๋ (ซึ่งเป็นเส้นที่ไม่ค่อยจะฮิตเลย^^) ฉันก็เดินตามไปติดๆ แม่สั่งแล้วก็ฝากพี่สาวให้ดูแลฉัน ส่วนแม่ก็ไปต้อนพี่ๆคนอื่นไม่ให้แตกกลุ่มกัน ชามแรกที่ทำ แม่ค้าก็ยื่นให้คนอื่น ชามที่สอง แม่ค้าก็ยื่นให้คนอื่น อีก ฉันโมโหมาก ว่าทำงี้ได้ไง แม่สั่งไว้แล้วนี่ ฉันเลยดิ้นๆโวยวาย หน้ารถเข็นนั่นเอง ว่าทำไมไม่ให้ฉัน แม่ก็เลยเดินเข้ามา ปลอบว่า ต้องต่อคิวนะลูก ฉันไม่เข้าใจคิวคืออะไร เพราะตอนมาสั่ง ไม่เห็นมีใครยืนหน้ารถเข็นเลย ความทรงจำของฉันก็จำได้แค่นี้ เหมือนรูดม่านปิดเหตุการณ์นั้นไป

ตัดกลับมาปัจจุบัน เวลาสั่งอาหาร ฉันก็จะจ้องๆว่าฉันมาก่อนใคร ใครมาก่อนฉัน ถ้าลัดคิวฉันก็จะโมโหมาก หรือแม้กระทั่งไม่ลัดคิว แต่คนทำ ทำช้า ฉันก็ร้อนกรุ่นขึ้นมาในอกเลยทีเดียว เรียกได้ว่าดิ้นภายนอกไม่ได้ (เพราะจะอุบาทว์ 555) แต่ภายในดิ้นเร่าๆ ไม่ผิดจากตอนเด็กเลย

สรุป เด็กน้อยภายในตัวฉันไม่เคยหายไปไหน ถ้าเราไม่ฝีกพัฒนาจิตใจของเรา เด็กน้อยคนนี้ก็จะยังคงอยู่ ไม่โตขึ้น จนฉันจากโลกนี้ไปแน่ๆ