ฉันขึ้นรถอะไรอยู่เนี่ย

เรื่องนี้ เมื่อนึกย้อนไปยังหวาดเสียว

วันนั้น เป็นวันทำงานแต่ฉันหยุด เอารถไปเข้าศูนย์เพื่อเช็คระยะ ขากลับบ้านก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง พอฉันเปิดประตูหลังเพื่อบอกปลายทาง คนขับก็ทำหน้าหัวเราะหึหึ แล้วพยักหน้าทำนองว่าโอเคไป ฉันเลยขึ้นรถโดยไม่ได้มองเบาะนั่งก่อน แต่พอปิดประตูรถ ฉันก็รู้สึกว่ากระโปรงนั่งทับอะไรชื้นๆ และก็ได้กลิ่นคาวเลือด ฉันเลยมองไปที่เบาะข้างๆที่ว่าง เห็นรอยเลือดสีแดงคล้ำซึมอยู่บนเบาะสักหลาดตลอดความยาวของเบาะ และความชื้นยังทะลุกระโปรงขึ้นมาโดนขาฉัน

ฉันเริ่มรู้สึกผิดปกติ ระหว่างนั้นคนขับซึ่งดูหน้าตาเหมือนโรคจิตหัวเราะหึหึไปตลอดทาง และก็หันมามองฉันเป็นระยะ ฉันเขยิบมานั่งปลายเบาะจนเกือบจะตกเบาะเพราะขยะแขยง กลิ่นคาวเลือดก็คลุ้ง ฉันเริ่มคิดว่าจะหาทางลงยังไงดี ตอนนั้นประมาณ 10 โมงเช้า แต่ถนนแถวบ้านฉันเป็นชานเมืองมาก รถและคนเข้าเมืองกันไปตั้งแต่เช้าตรู่ ถนนว่างและอีกไม่นานจะเลี้ยวเข้าซอยบ้านฉันซึ่งสามารถไปทะลุถนนชนบทที่มีทุ่งนาขนาบข้างได้ ฉันเลยคิดว่ายังไงฉันต้องลงก่อนเข้าซอยให้ได้ ฉันเลยบอกเขาให้จอดปากซอย เพราะจะไปแวะซื้อของหน้าปากซอย เขาก็บอกจะรอ ฉันบอกว่าไม่ต้องรอ แล้วรีบจ่ายเงินแล้วลงจากรถให้เร็วที่สุด ฉันลงแล้วก็พยายามพุ่งเข้าไปร้านหนึ่งในนั้นทำเป็นจะเลือกซื้ออะไรโน่นนี่ เหลือบมองออกมายังเห็นแท็กซี่คันนั้นจอดอยู่อีกครู่หนึ่ง ฉันเลยถ่วงเวลาไม่ยอมออกมาจากร้าน จนคันนั้นขับออกไป ฉันจึงค่อยเรียกแท็กซี่อีกคันเข้าบ้าน

พอถึงบ้านฉันรีบเล่าเรื่องให้แม่ฟัง แม่บอกว่าไหนหันหลังซิ ปรากฎว่ามีรอยเลือดติดอยู่ที่กระโปรงฉันจริงๆ (ฉันไม่ได้มีประจำเดือนในช่วงนั้นนะคะ) เลยต้องรีบถอดซักทันที โอย เมื่อกี้ฉันนั่งรถอะไรเนี่ย เขาไปทำอะไรกับใครมา น่ากลัวจริงๆ ถ้าเป็นช่วงกลางคืนแล้วนั่งแท็กซี่คันนั้น โอย..ไม่อยากจะคิด

เล่าไว้เป็นประสบการณ์หนึ่งที่ไม่คิดว่าจะเจอก็เจอ แต่แท็กซี่ส่วนใหญ่ที่เคยนั่งก็เป็นปกติดีนะคะ แต่ก็เป็นประสบการณ์หนึ่งที่เตือนว่าเวลาจะเข้าไปนั่งแท็กซี่ไม่ต้องรีบมาก ดูให้ดีก่อนเปิดประตูเข้าไปนั่งค่ะ